Blog 3 door Masterskip: Week 4, dag 3.1-3.3 - stop op Madeira

Blog 3: Week 4, dag 3.1-3.3 - stop op Madeira

docent Sicco

Op Madeira met Alfamannetjes

Onze onverwachte stop op Madeira is een feest. Hoewel we in de lelijkste der lelijke containerhavens terechtkomen - het lot van grote schepen als de Gulden Leeuw - genieten we van de vaste grond onder onze voeten. De crew werkt hard aan de reparatie van zeilen en voor de trainees schorten we het schoolprogramma even op en storten ons op een intensief walprogramma.

Op dag 1 acclimatiseren we nog met een ochtend zelfstudie en krijgt iedereen de middag vrijaf. Te voet wordt de omgeving verkend en de lokale supermarkt gestript van alle producten met een suikergehalte van boven de 50%. ’s Avonds verzamelen groepjes zich in de restaurants om zelf te eten. Om 20:00 uur stipt weer aan boord. Al is het concept van stipt nog niet voor iedereen duidelijk.

Dag 2 staat eigenlijk in het teken van Ruì, de Portugese bus driver annex tour guide. Vanaf 8.15 uur ’s ochtends tot 18:30 ’s avonds zijn we met zijn bus op pad en worden we non stop overspoeld met facts & figures over Maderia. We weten nu precies hoeveel ton tonijn, papaya’s en laurier het land exporteert. Hoe lang de bananenboom bloeit, welk percentage van het bbp met toerisme wordt verdiend en aan welke gebouwen en instanties de lokale oppergod Christiano Ronaldo zijn naam heeft geleend. Het is zo’n bescheiden jongen.

Hoogtepunt van de dag is onbetwist de surfles in kustplaatsje op de noordkust. Hier worden we opgewacht door een groep half in wetsuit gestoken alfamannetjes: onze instructeurs voor de ochtend. We surfen, klooien, peddelen en vallen ons een ongeluk. Vermoeid en plakkerig van het zeezout geven we ons weer over aan de rijdende encyclopedie van Ruì die ons nog een aantal highlights en viewpoints laat zien. Na een korte stop in hoofdstad Funchal bereiden we ons aan boord voor op de laatste stap van de dag: Crossing the line, Masterskip style.

Hoewel iedereen doodmoe is, zetten we samen toch door. De komende weken zijn we met de oversteek bezig en dit ritueel helpt ons om elkaar nóg beter te leren kennen. Op het einde van de betonnen pier, in de beschutting van de zeewering, creëren we met waxinelichtjes een serene sfeer die door iedereen wordt overgenomen. Niet eerder hebben we zo’n concentratie en stilte in de groep gevoeld. Er is respect voor dappere ‘crossings’; er hangt liefde en aandacht in de lucht. Met een traan in het oog en de armen om elkaar geslagen wandelen we terug naar het schip.

Dag 3 is overzichtelijker. Geen bus, geen entertainment, geen supermarkten: we gaan hiken. We besluiten te voet de oostkant van het eiland te verkennen alwaar we na een uur lopen op een populaire track terechtkomen. We trotseren eindeloze trappen, glibberige paadjes, keiharde wind en horizontale regen. Maar de beloning is ernaar: majestueuze kliffen, woest brekende golven en eindeloze vergezichten. Na 24.000 stappen zijn we weer terug en doet menigeen een poging om onder de modderlagen weer hagelwitte sneakers tevoorschijn te poetsen. ’s Avonds om 22.00 uur gooien we los. De oversteek gaat beginnen!